Það þarf að hjálpa Tíbet og stoppa Kínverja!
Tekið af bloggsíðunni hennar Birgittu Jónsdóttur :
Það var margt annað sem ég hef þörf á að tjá mig og ætla því miður að skilja ykkur eftir með eitthvað sem ætti að hvetja ykkur áfram í að gera eitthvað, fékk eftirfarandi bréf áðan frá póstlista the Tibetan Uprising movement… ég vara við myndunum sem vísað er í og ætti þeir sem eru viðkvæmir alls ekki að skoða þær. Ég hef séð ýmislegt en barsmíðarnar sem drógu munkana úr hofinu í Kriti til dauða voru svo ómennskar að ég á engin orð til að lýsa harmi mínum. Munið að þessir munkar voru vopnlausir, að í öllum þeim mótmælum sem hafa átt sér stað í Tíbet undanfarið þá eru það borgarar sem hafa brugðist við með skemmarverkum ekki munkarnir. En þeir sem þora ættu að skoða þessar myndir og minnast svo orða kínverskra yfirvalda að þeir hafi ekki beitt ónauðsynlegu ofbeldi. Einn hafði greinilega verið barinn í kynfærin þannig að það var blóði drifið… Kæru vinir Tíbet og mannréttinda, látum í okkur heyra, skrifum sendiráðinu, sendum þeim þessar myndir og segjumst að við séum að fylgjast með ofbeldi og mannréttindabrotum þeirra, en ef þér blöskrar ástandið, í guðanna bænum, ekki gera ekki neitt….
Subject: A Helpless Cry and fresh Images from Inside Tibet
Below is a desperate call from a journalist colleague of mine who’s having a hard time dealing with the situation for Tibetans, both inside and outside- as I’m sure many of us are.. Please take a look at the link of photos.. that just arrived!
peace, wasfia
Viewers discretion required.
http://www.phayul.com/photogallery/flash/2008/
—————————————————-
Dearest all,
At the moment I am just too saddened by the situation in Tibet. China claims only 10 lifes lost in Tibet but in reality it is more. When I see the poor response from UN and countries like Russia say it is a domestic problem or internal problems, I feel we are too helpless. I feel there is no human values or I feel the ideals of non-violent has no values.
I feel we are pathetic and desperate to have or gain strong
International supports anyhow. Tell me what can we do more? We are really helpless. Everyday I am hearing the death tolls in Tibet is
mounting up so rapidly. And on the other side these athiest China
tells lie to the world. Today at the protest at the main temple in
Mc’leod I saw atleast more than 10 people fainting while they are
protesting. And after seeing some pictures of the death bodies from Kriti monastery in eastern Tibet I am pretty much disturbed.
With the great hope from you and your friends please try to tell the world that China is doing genocide in Tibet. They want to erase our ethnicity from the world.
Please visit phayul.com picture news, we have posted some pictures of some people killed in Tibet. I can’t see it again and again.
God bless Tibet!
with much love,
Tenzin Dasel
www.phayul.com
18. mars 2008
|
Hestia |
Ábendingar, Ég var að spá... |
Engin ummæli
Ungarnir breytast í egg - Móðirin gaggar - Faðirinn er komin með kamb.
Ég er festist stundum í hlutum hvort sem að það eru föt, fjölskylda eða matur. Ég er tildæmis búin að eiga sömu fjölskyldu allt mitt líf. Það bætist í hana reglulega og það fækkar um einn og einn, en þetta er alltaf fjölskyldan mín.
Ég og Ljónið mitt erum einstaklega hrifin af eggjahvítu, gott, gott prótein. Ungarnir eru líka hrifnir af eggjum, sem betur fer.
Ég hef ekki búið til eggja eða túnfisksalat í langan tíma, en svo fyrir fjórum dögum síðan “Hey! hvernig væri að búa til salat?“. Ég hef sem sagt “þurft” að búa til salat á hverjum degi eftir það. Það er bara “Namm, Namm” og “Má ég fá meira“. Svo í dag þegar að ég er að setja egg í pott í annað sinn á sama degi (Ætla ekki að búa til salat á morgun!), segir Ripp (elsti unginn) “Hey, eigum við að breytast í svona salat fjölskyldu aftur?”
Ég: Ha? Salat fjölskyldu, það hljómar nú ekki vel
Ripp: Nei ég meina svona alltaf að borða salat.
Ripp er skælbrosandi og þvílíkt ánægður með þetta allt saman, en þetta fékk mig til að hugsa:
Er eitthvað að mér?
Af hverju á ég svona erfitt með að breyta út af vananum?
Ég geng yfirleit í sömu fötunum þangað til að það eru komin “göt”, þótt svo að ég hafa keypt mér ný. Ég nota veskin mín í svo langan tíma eftir þeirra “normal” lífsdaga að ég er búin að gera við þau aftur og aftur og aftur…..
Ljónið mitt hefur gefið mér veski og seðlaveski oftar en einu sinni og sagt “My Love, I think it is time“.
Já og SKÓR! Ekki tala um þá. Það liggur við að það komi göt á sokkana mína vegna þess hversu eyddir skórnir mínir eru.
Mér finnst bara best að vera í “notuðum” fötum. Fötum með sögu.
Þetta hefur sjálfsagt fullt með það að gera að ég bara get ekki valið. Ég er með valkvíða aldarinnar (er hægt að segja svona?). Helst vil ég fá fötin mín, töskur og skó gefins í jólagjöf eða afmælisgjöf. Þá þarf ég ekki að velja!
Systir mín er sem betur með eintaklega gott auga fyrir því hvað er töff (að mér finnst) og hvað fer mér vel. Ég hef ósjaldan hringt í hana og sagt “Elsku systir, nú vantar mig buxur“ og viti menn þessi elska finnur alltaf tíma til að fara með stóru/litlu systir að versla.
Ekki það að ég gangi bara í lörfum hahaha þó svo að þetta hljómi sjálfsagt svoleiðis. Og ég geng ekkert í fötum sem að öðrum finnst töff en mér ekki. Enda er ég ekkert að eltast við eitthvað tískudót. Ég en mér finnst bara miklu betra að þurfa ekki að ákveða ALEIN hvað ég á að kaupa.
Talandi um föt, ég þarf að fara að versla vorfötin mín, besta að hringja í systu.
27. febrúar 2008
|
Hestia |
Ég... |
Engin ummæli
Japps þetta er dagurinn í dag hjá mér.
Ég fékk sendingu áðan, fallega blómaskreytingu í vasa, konfektkassa og kort með fallegum orðum.
Ég ætti að vera hoppandi ánægð, ég varð að fá þessa fallegu gjöf frá D og strákunum okkar, en…..
Ég vill ekki fá sendingu, ég vill að hann/þeir rétti mér þetta sjálfir, en ekki einhver kona sem að ég hef aldrei séð áður, “Kvitta takk“.
Ég vill ekki falleg orð skrifuð af ókunnugum.
Ég vill ekki eyða pening í óþarfa….. Ég held reyndar að það pirri mig mest, ég get verið svo nysk. Já og ég veit að ég er að vera vanþakklát.
Stórt knús og koss hefðu sko alveg dugað mér (meiri vanþakklæti).
Ég veit að þetta er falleg hugsun hjá D mínum og kannski er hann alinn upp við að það sé meira rómó eða spés þegar að maður fær gjöfina senda. Æ ég veit ekki…. En eitt er þó víst að ég verð að vera voða, voða glöð og ánægð í rödd, andliti og líkamshreyfingum þegar að D og strákarnir koma heim.
Ekki vill ég sýnast vanþakklát…..
Ég er með samviskubit yfir að mér líði svona, ég veit að þetta er gert af ást og góðum hug. Kannski ef að ég borða allan konfektkassann núna strax þá líði mér betur!
Mér líður reyndar betur bara eftir að hafa skrifað þetta. þetta var falleg hugsun og fallega gert nú ætla ég bara að fara og skammast mín.
14. febrúar 2008
|
Hestia |
Ég... |
Engin ummæli
Í gærkveldi las ég stutta sögu, hún er um konu og samband hennar við föður hennar. Þetta var erfitt samband og það var farið að taka toll af hjónabandi konunnar, svo hún bað um hjálp frá guði. Konan fékk hjálpina og allt varð gott en sagana endar þó á því að faðirinn deyr (eins og við öll). Það var í raun ekki sagan sjálf sem að vakti hjá mér löngun til að deila þessu með ykkur heldur var það texti sem búið var að bæta við í endann.
Ég vill taka það fram að ég á ekkert sameiginlegt með konunni í sögunni.
Hér kemur textinn og það sem að ég skrifaði við hann:
“Life is too short for drama & petty things, so laugh hard, love truly and forgive quickly.
Live While You Are Alive.
Tell the people you love that you love them, at every opportunity. Forgive now those who made you cry. You might not get a second time.
Þetta er það sem stendur upp úr fyrir mér “forgive quickly“.
Ég á mjög erfitt með að fyrirgefa ef að á mér eða mínum er brotið, jafnvel þó að mig langi til og ég reyni að fyrirgefa.
Ég bið Guð oft um að hjálpa mér að fyrirgefa, að taka reiðina úr hjarta mínu og huga. Mig langar til að gleyma og fyrirgefa, kannski einn daginn vakna ég frjáls.
Kannski get ég fyrirgefið.”
E.S.
Mig langar til að bæta við þetta svona þar sem að ég er búin að spá meira í þetta, eða mér, á meðan að ég skrifaði.
Ég veit að ég get fyrirgefið, ég hef fyrirgefið hluti sem að eru það stórir að fólk hefur sagt við mig að það gæti aldrei fyrirgefið neinum sem að gerði þeim slíkt.
En samt er mér illt í hjartanu þegar að ég hugsa um það sem mér var gert í hlut. Ég skil hvað gerðist og ég veit af hverju, en samt er mér illt.
Það er þessi sársauki sem að ég vill að fari, ég held að þó að mér finnist ég skilja hvað gerðist og að ég sé búin að fyrirgefa, þá í raun er það ekki svo. Því bið ég um aðstoð og ég vona að mér berist hún, þá verð ég frjáls.
Ætli það sé hægt að fyrirgefa allt ef að mann langar til þess?
11. febrúar 2008
|
Hestia |
Ég..., Ég var að spá... |
Engin ummæli
Það fór af stað einhverskonar viðvörunar ýl hér snemma í morgun, þetta er eitthvað í sambandi við vatnsdælu það lærði ég þegar að ég talaði við einhvern gaur í símann. Þessi maður ætlaðu sem sagt að senda mér viðgerðar snilling en sá er ókominn og ég er að brjálsat hérna. Ég límdi hátalara á eyrun á mér en allt kemur fyrir ekki, þetta ýl smýgur inn í merg og bein 
Ég er farinn út að öskra 
30. janúar 2008
|
Hestia |
Ég... |
Engin ummæli
.. vegina innilokunarkennd er hún var föst inn á eigin heimili í sex daga með veikum börnum sínum!!
Ég segi svona…. Ég er ekkert frá því að það sé bara betra að hafa þessi gerpi með mikinn hita heldur en lítinn. Þegar þeir voru með 39´c. hita þá lágu þeir í móki og einu hljóðin sem komu frá þeim voru “ooohh mamma villtu sitja hjá mér?”,
“mamma villtu ná í meira að drekka fyrir mig?”,
” ææjh mér líður svo illa”.
Að vísu dregur það alveg heila helling úr manni að vera heima með mikið veik börn, maður er að gefa allt af sér sem að maður á en samt getur maður ekki læknað krílin sín Svo að ég alla veganna verð mjög tuskuleg og gera fátt annað en að hugsa um greyin eða bara stara út í loftið, jú og svo verður maður að horfa á fullt af sjónvarpi og það alveg dregur úr mér alla orku.
En.. svo þegar að hitinn er kominn niður í 37,5´c þá breytist sko andrúmsloftið á heimilinu og í staðin fyrir ” oo mamma viltu sitja hjá mér” kemur
“MAMMA! HANN ER AÐ KLÍNA HORI Í MIG” og svo í hinum sem er alveg að drepst úr hlátri “hahehaheha Nei! Ég var bara að plata” 
. Ég er viss um að þið vitið hvor er hvað.
Og hljóðin frá mér breytast með “Hættu að stríða bróðir þínum!”,
“Strákar nú er komið nóg!” ,
“HÆTTIÐ SEGI ÉG!”
Þ er líka heima veikur í dag, hann var bara með 37,7´c stiga hita í morgun en hann er að hósta og er illt í brjóstholinu. Sem betur fer get ég skilið hann eftir einann heima ef að hann verður ekki veikari því að ég get ekki aðra sex daga innilokuð “Hjálp!!!”
E.S.
A gólar “aaaa maginn á mér!”
C “hehe þú ert ekki dáinn ég sé að þú ert að hreifa þig”
C “Mamma villtu segja honum að hætta að koma við mig?”
C við A “Hvert ertu að fara?”
“hehe ég veit leika við mig” svo stekkur hann á eftir bróðir sínum sem að hann vildi ekki láta koma við sig heilum 10 sekúndum áður.
BÖRN
17. janúar 2008
|
Hestia |
Ég... |
2 ummæli
Mamma komdu… Mamma…..
Ég er nú bara nokkuð ánægð með að hafa báða kjúklingana þá A og C veika á sama tíma, þetta virðist vera tímafrekur vírus. A er með hita 4 daginn í röð, hitinn er þó sem betur fer að lækka og er komin niður í 38,4 c. en hann er búin að vera með um og yfir 39 c síðan á laugardagsmorgun. C er hins vegar með 39,4 c. núna.
Ég sé fram á að vera mammaþjónn í nokkra daga í viðbót, eins og ég sagði áðan þá er ég fegin að þeir eru veikir á sama tíma, ekki væri gott að hafa einn veikan heima í viku og svo tæki hinn við!
Það sem skelfir mig mest er að D kom snemma heim úr vinnunni og lagði sig sagði að sér liði ekki vel Ég er að vona að hann hafa bara verið búin að vinna yfir sig og þurfi smá hvíld, hann er nefnilega án efa sá erfiðasti þegar að honum líður ekki vel, strákarnir eru bara partý miðað við pabbann 
15. janúar 2008
|
Hestia |
Ég... |
2 ummæli
Nú eru bæði A og C orðnir veikir A byrjaði á aðfaranótt laugardags með hósta, hann er búin að vera með um og yfir 39 c hita.
C byrjaði svo að hósta í gær kveldi, ég mældi hann í morgun en hann var ekki komin með hita svo að ég vonda mamman sendi hann í skólann. Þegar að hann kom heim um eitt leitið þá sá ég að hann var orðin veikur, hann kvartaði líka sagðist hafa höfuðverk og vera þreyttur. Enginn var samt hitinn en ég mældi hann svo aftur um tvöleitið og þá var hann kominn með 37,8 c.
Ég vona bara að þetta sé það sem að við hin erum búin að fá, nenni ekki svona vitleysu. Annars virðist þetta vera mjög smitandi, í fjölskyldunni á móti eru 6 manns og af þeim hafa 4 fengið þetta á einni viku.
14. janúar 2008
|
Hestia |
Ég... |
Engin ummæli
Mig langar svooo mikið til að sjá þetta leikrit, allir sem að ég þekki og hafa séð leikritið segja að það sé frábært og ekki eru gagnrýnin af verri endanum, sjá Fréttablaðið og RUV/Víðsjá, einnig voru gagnrýni í Morgunblaðinu en ég bara man ekki hvar, (ég set það hér inn þegar að ég finn það)
KK er í algeru uppáhaldi hjá mér, ég hef sungið (ég kalla það söng þegar að enginn heyrir til mín við lögin hans út um allt Ísland, í nokkrum fylkjum í Bandaríkjunum og í Karabíska hafinu. KK er vel liðin af öllum fjölskyldumeðlimum og taka hinir meðlimirnir einnig undir þegar að tónlystin hans hljómar. Það var reyndar D sem að kom mér upp á bragðið/hljóðið þegar að hann keypti fyrsta geisladiskinn með KK.
Magnús er sá eini af leikurum verksins sem að ég hef séð á sviði, hvort sem að Magnús hefur verið í alvarlegu eða grín hlutverki þá hefur mér alltaf fundist hann skila sínu vel. Hehehe reyndar finnst mér hann alveg frábær þegar að hann er í grín hlutverkum, sérstaklega þar sem að hann er hálf aumingjalegur, þá fær hann mig til að hlæja endalaust 
Ég vona að þetta verk verði í sýningu í langan, langan tíma, mig langar nefnilega svooooo til að sjá það og heyra!
Til hamingju aðstandendur Silfurtunglsins!!!
8. janúar 2008
|
Hestia |
Bloggarar, Ábendingar |
Engin ummæli
Megi komandi ár vera þitt besta ár til þessa, megi komandi ár færa þér og þínum frið, hamingju og ró í hjarta.
Að vera hamingjusamur er eitthvað sem að allir þrá en ekki allir ná. Nú er árið á enda og ég hef verið að reyna að skilja hvernig mér líður og skellt fram spurningunni er ég hamingjusöm? Ég ákvað að nota jólin til viðmiðunar, hvernig hefur mér liðið síðustu árin?Ég man ekki lengra aftur en fjögur síðustu jól og þá þessi meðtalin, að hugsa aftur jól fyrir jól þá verður mér þyngra og þyngra fyrir brjóstinu. Sem sagt þessi jól eru mín bestu jól tilfinningalega séð af þessum fjórum og samt er ég ekki með allri fjölskyldunni minni, þetta eru td fyrstu árin á minni ævi sem að ég er ekki með mömmu og pabba. Samt eru þetta bestu jólin mín, ég held að það þýði að ég sé hamingjusöm, lífið er ekki dans á rósum og mér gengur misvel að fúnkera ef að hugur minn reikar aftur um eitt, tvö til þrjú ár en það verður minna og minna sárt nei nú lýg ég :-S en ég hugsa sjaldnar og sjaldnar um þennan tíma og styttra og styttra í hvert sinn.Ég held að ég sé hamingjusöm, er maður ekki hamingjusamur þegar að maður er ánægður með að vera þar sem að maður er? Mig langar að ná lengra í mörgu á ævinni en það þarf ekki að þýða að ég sé ekki hamingjusöm núna, mig langar í meira svo að ég bara vinn í því að ná mínum markmiðum.
Vertu velkomið, Ár 2008!
31. desember 2007
|
Hestia |
Ég..., Ég var að spá... |
4 ummæli
